Օ՜, Բնությո՛ւն, o՜, Մա՛յր։
Բայց չես սիրում դու մեզ, չես մերձենում դու, երբ
Մենք հայեցող ոգո՛վ ենք ձգտում հասնել
Քո ընթացքի՛ն, քո վազքի՛ն, քո վեհությանը պերճ,
Քո խորհուրդին՝ բազմաշխարհ և բազմաստեղ։
Ամբողջ ճանապարհին Չարենցյան այս տողերն էին մրմնջում շուրթերս:Մեքենան սլանում էր՝ հետևում թողնելով տները, մարդկանց, ու մենք ավելի էինք մերձենում բնությանը: Երկինքն ու երկիրը ձգում էին իրար, մենք էլ ձուլվում էինք նրանց ու վեր ճախրում քամու թևերով:
Գնում էի երազանքիս հետևից…Օձի պես գալարվելով՝ Ախուրյանը վեր էր բարձրացնում. տեղ-տեղ ձյունի մեջ անէացած, տեղ-տեղ էլ արևի ջերմությունից ձայնը գլուխը գցած խշխշում էր: Տարավ մեզ դեպի իր ակունքները՝ Արփի լիճ: Լիճը ծածկված էր մի քանի մետրանոց ձյան շերտով: Արևը ճեղքում է ամպերը, որ մեզ ջերմացնի: Պաղակն բնակավայրին շատ մոտ էինք. այստեղ է գրանցվել հանրապետության բացարձակ նվազագույն ջերմաստիճանը (-46) :
Բարձրացեք վեր…
Եվ ոգին իմ ահա՛, որ տիրաբար
Դեպի քե՜զ է ձգտում՝ ողողված լույսերիդ տարափով։
Մարմինս ցրտից անզագայացել է, հոգիս ընդարմացել բնության ուժից, զորությունից, միտքս տրվել է հորիզոնի անեզրությանը ու սլաում է…
Ո՞վ ես դու… հանճար, թե խղճուկ մեկը, ով իրեն երևակայել է աշխարհի տիրակալ: Ժամանակն է տալիս բոլոր հարցերի պատասխանները: Հիմա ուղղակի որսա պահը ու ճախրի դեպի վեր:
Travel life 